17 december: op naar Kaka Point
Het krioelt hier van de strandjes die ons volledig (als dat nog enigszins mogelijk is) in vakantiesfeer brengen.
Nog meer schots uitziende vergezichten. Er hing zo’n vreemde blauwe schijn over de heuvels en het bos. Misschien de voorloper van de aankomende regenvlagen.
Niet zo gek veel te doen in Kaka Point. We bleken net een 6-daags surf-evenement gemist (?) te hebben. Wel een verkwikkende Bush Walk. Zo zag 90% van Nieuw-Zeeland er vroeger uit. Nu blijft daar maar 20% van over. Er was plaats nodig voor de miljoenen schapen.
Kaka Point Beach. Serieuze golven en opspattend water. Rustig en ruig in één. Nog een strandwandeling gedaan en later op de lappen geweest bij Paddy (de plaatselijke restaurateur/barman/gids). Hij gaf ons enkele gouden tips voor de rest van de trip en een bijpassend uitzicht.
Verderop in Nugget Point (romantisch vuurtorentje bovenop de landtong) zijn meer zeehonden en pinguins te bespeuren. Met elk een verrekijker in de aanslag en met ons hoofd een beetje schuin tegen de spattende regen en wind, stapten we dapper naar de kijkhut. Na een klein uurtje turen en wijzen (zeehonden lagen er voor het grijpen), hadden we de moed opgegeven. Je kan niet elke keer prijs hebben. En toen het bekende scenario: nog een laatste keer naar de struiken turen en bingo, daar stond een pinguin heen en weer te wiebelen. Na wat geconcentreerd bestuderen, merkten we het jong ook op. Het was alsof de pinguins kwamen kijken waar mama of papa bleef. Ze daalden de hele heuvel af tot aan het strand, maar er was nog steeds geen spoor van de vissende ouder. Even later gaven ze (samen met ons) een beetje triest de moed op. Ocharme.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten