The Hobbit

22 december: Te Anau - Wanaka

Vandaag een dag in het teken van The Hobbit.
‘s Ochtends langs Lake Wakatipu gecruisd.  ‘t Is eens iets anders dan een ochtendfile op de E40. 

In Queenstown tussen de valscherm- en bungeespringende mensen door naar Wanaka gereden. Het is een klein maar gezellig stadje met alleen maar coole mensen. 

Daar ook een bezoekje gebracht aan Puzzling World. Paradijs voor puzzelgekken en optische illusies. 

Het zien van deze tegel, bracht ons op ideeën. (Kaatje heb je het jaartal al goed bekeken?)

Eerst was het tijd om ons echt Aragorn of Legolas te wanen.

Of Gandalf...

Ook nog wat flora die we je niet willen ont-houden.

En jawel hoor, we konden niet weerstaan. Gezien (met de nieuwste 3D-technologie) en goedgekeurd. 

Milford Sound

21 december: Milford Sound


Milford Sound is het meest noordelijke broertje van de familie Sounds. Vannacht gingen de hemelsluizen open en dus heerste er deze ochtend enige ongerustheid over avalanches en het eventuele afsluiten van de weg. Gelukkig stond deze morgen op alle borden: ROAD OPEN. Dit is zowat de enige plek in Nieuw-Zeeland waar je blij moet zijn als het regent (of regende); onze route verdronk haast in watervallen (niet honderden maar duizenden!).

We begonnen onze trip met een tocht op de Routeburn Track naar de Key Summit (919m). Ondanks de mist - van een adembenemend uitzicht als beloning voor de twee uur durende klim - was geen sprake. De sfeer daarentegen was heel sprookjesachtig. En dat zou de hele dag blijven duren.

Enkele tientallen kilometers verder halt gemaakt bij the Chasm. Gigantische, gestapelde rotsblokken krijgen een razende waterval over zich heen. Zouden de Maya’s hier een voorteken in zien?

Ook de kruiswoordraadsel-papegaaien proberen onwetende toeristen te beroven. Aan deze kea zijn we net op tijd ontsnapt.

Vele fotostops onderweg en een wandeling door het sprookjesbos verder, klaarde de hemel eindelijk op. Net op tijd voor een kiekje van de wereldbekende Mirror Lakes.

Overnight cruise

19 & 20 december: Overnight Cruise Doubtful Sound & Keppler Track

Het weer zag er niet veelbelovend uit onderweg naar de Doubtful Sound... Wind, wind, driewerf wind! Dat beloofde een spannende cruise te worden!

Gelukkig klaarde de hemel op (bijgevolg onze gezichten ook). 

De eerste taak na het aan boord gaan, was het vinden van onze kajuit. 

We werden verwelkomd met verse koffie en thee, vergezeld van een nog warme smeuïge bessenmuffin. Daarna een tochtje kajak door de fjord en jawel (wie kan dat zeggen?) ook een frisse duik genomen in het pikzwarte water! 
Daarna terug opgewarmd aan heerlijke soep en een buffet. 
Tussendoor zoveel mogelijk aan dek gestaan en de frisse wind verbeten om het adembenemende decor (we zijn tot op de Tasmaanse zee gevaren http://maps.google.be/maps?hl=nl&tab=wl) in ons op te nemen. Ook dolfijnen, pinguins en zeehonden waren van de partij! Heerlijk. (En je hebt geluk, we laten jullie volop meegenieten.)

Met een wee gevoel in onze knieën, hebben we een deel van de Kepler Track gewandeld. 

>> Voor de Lord of the Ring fans: Fangorn forest & Mirkwood in één. Later die avond ook nog heerlijke jungle coffee gedronken in het stamcafé van de crew: The Redcliff in Te Anau.
Oja en het nationale symbool van Nieuw-Zeeland, mocht ook eindelijk op de foto, de fern!

Southland

18 december: The Catlins & Southland

We hebben één van de drukste dagen achter de rug. Maar The Catlins en vooral Southland zijn zeker de moeite waard om helemaal naar het zuiden te rijden. ‘t Is te zeggen, we konden een blik werpen op het echte zuiden van Nieuw-Zeeland: het in de mist gehulde Stewart Island. Dit is het derde, meestal over het hoofd geziene eiland. Wil je nog verder naar het zuiden, dan kom je op Antarctica. 

Bon. ‘s Morgens vroeg vertrokken en op een wakker wordend strand ons ontbijt wat laten zakken. Daar ook de eerste tekenen van zeeleeuw...

Ook subtropisch woud met watervallen en baardmossen. Dr. Henry Walton jammer genoeg niet tegen het lijf gelopen. 

Ze zijn hier goed georganiseerd. Geregeld staan langs de weg openbare toiletten. Gelukkig zijn ze honderd keer properder als wat je zou verwachten. 

Ze hebben hier gevoel voor humor, vind je niet? Dat bewijst ook deze vrolijke kerel...

Watervallen dus - sommige al wat groter dan andere - maar deze is enkel en alleen het vernoemen waard omwille van zijn naam (en dat heeft het naburige koffiehuisje goed begrepen). U ziet het goed, dat petieterige witte vlekje in het midden van de foto is de waterval.

Het hoogtepunt van de dag was het fossil forest, waar de toeristen meer oog hebben voor een pinguïn dan voor de eigenlijke versteende bomen (die n.b. 180 miljoen jaar oud zijn - give or take a few years). Het zeewier tiert hier welig en wordt tot 15 meter lang!

Waipapa Point Lighthouse is een foto waard. Het is de enige nog in hout opgetrokken vuurtoren van Nieuw-Zeeland. Het uitzicht was al zéker een foto waard! Daar ook echt luierende zeeleeuwen gezien. 
Morgen gaan we cruisen!

Moet er nog strand zijn?

17 december: op naar Kaka Point

Het krioelt hier van de strandjes die ons volledig (als dat nog enigszins mogelijk is) in vakantiesfeer brengen. 

Nog meer schots uitziende vergezichten. Er hing zo’n vreemde blauwe schijn over de heuvels en het bos. Misschien de voorloper van de aankomende regenvlagen. 

Niet zo gek veel te doen in Kaka Point. We bleken net een 6-daags surf-evenement gemist (?) te hebben. Wel een verkwikkende Bush Walk. Zo zag 90% van Nieuw-Zeeland er vroeger uit. Nu blijft daar maar 20% van over. Er was plaats nodig voor de miljoenen schapen.

Kaka Point Beach. Serieuze golven en opspattend water. Rustig en ruig in één. Nog een strandwandeling gedaan en later op de lappen geweest bij Paddy (de plaatselijke restaurateur/barman/gids). Hij gaf ons enkele gouden tips voor de rest van de trip en een bijpassend uitzicht.

Verderop in Nugget Point (romantisch vuurtorentje bovenop de landtong) zijn meer zeehonden en pinguins te bespeuren. Met elk een verrekijker in de aanslag en met ons hoofd een beetje schuin tegen de spattende regen en wind, stapten we dapper naar de kijkhut. Na een klein uurtje turen en wijzen (zeehonden lagen er voor het grijpen), hadden we de moed opgegeven. Je kan niet elke keer prijs hebben. En toen het bekende scenario: nog een laatste keer naar de struiken turen en bingo, daar stond een pinguin heen en weer te wiebelen. Na wat geconcentreerd bestuderen, merkten we het jong ook op. Het was alsof de pinguins kwamen kijken waar mama of papa bleef. Ze daalden de hele heuvel af tot aan het strand, maar er was nog steeds geen spoor van de vissende ouder. Even later gaven ze (samen met ons) een beetje triest de moed op. Ocharme.